Preppy cool

Hé, hé, ik ben op dreef, al zeg ik het zelf.
Ik schrijf (bijna) elke week weer een blogpost ...
Allez, ga het nu niet natellen, want het klopt niet exact.
Toen de laatste LMV in de bus viel was ik echt wel content.
Heel wat leuke modelletjes,
ik kon al direct enkele favorieten aanduiden
en daar was zeker het Oona-jurkje bij.
LMV omschrijft dit als een jurkje,
in mijn ogen is dat toch echt wel een 'overgooier'!
Maar misschien is de redactie van LMV te jong om nog bekend te zijn met het begrip.
Ik herinner me het toch zeker nog uit mijn kinderjaren :-)



Ik was duidelijk niet de enige die viel op deze Oona,
ik zag al heel wat mooie versies passeren.
Het werd nog even spannend of ik ook een 'go' kreeg van die jongste van ons.
Laat ons zeggen dat die juffrouw er nogal een mening op begint na te houden.
(Of is het eerder haar vriendinnengroepje waar alles van naaldje tot draadje wordt besproken ...)




Ze twijfelde nog eventjes over het voorgestelde stofje.
Deze ruime lap tikte ik jaren geleden in de kringloop op de kop.
Altijd super mooi gevonden,
maar tot op heden had ik helemaal geen idee wat ermee te maken.
Het stofje voelt eerder warm aan, is soepel en heeft helemaal geen 'rek'.
Ideaal voor deze Oona.



Ik begon eraan op een gezellige naaidate waar ik onverwachts op werd getrakteerd door deze dame!
Toeval of niet, maar ook zij was er meerdere versies aan het 'assembleren'.
Erg veelzijdig, hé, dit model!
Het was er zo gezellig dat ik al van in het begin mijn eigen ding begon te doen zonder dat ik het door had.
Niet de werkwijze volgens LMV dus, 
de blinde rits gaat bij mij tot aan de bovenkant van de tailleband waardoor het eerste knoopje al overbodig werd.
Ook de twee andere knopen 'skipte' ik. 
Ik ben niet zo'n fan van die loshangende flappen onder de knopen.
De bretellen naaide ik met de hand vast op de juiste maat aan de binnenkant van de tailleband.
Wanneer nodig kan ik deze makkelijk wat 'langer' afstellen.


Om de 'preppy' look af te maken, naaide ik er een bijpassende Bobby bij.
Ik leefde me uit met enkele accenten uit de stof van het rokje!
Heel leuk om dit bloesje te naaien, hé Ann (@De Kinnekes Cloots)
Bij mij zit het tunneltje voor het lintje dan wel aan de juiste kant ... 
alleen is die jongste van ons beslist,
het strikje komt er niet.
Pfffff, jammer.
De laatste weken al dikwijls dit gevoel gehad, 
wat ik super vind, wordt door die dames afgeschreven ...


Met de kniekousjes scoorde ik dan weer wel,
aanvankelijk was ze niet van zins om er te dragen.
Maar kijk, dit kreeg ik er wel door!



Deze Bobby staat ook 'cool' op een skinny jeans.

Die jongste van ons, geen verbeelding te kort, ook niet als het op poses aankomt :-)

Zelf zal ik volgende week af en toe naar haar poses komen piepen ...
een weekje op bosklassen.
Zij ziet het zitten, wij zien het zitten, maar toch heb ik dan van die momenten ...


Helemaal klaar voor een nazomertje!

Tuurlijk is dit nazomertje helemaal welkom!
Maar het komt in mijn geval nog wel goed uit om 2 zomerse stuks te introduceren in de kleerkast van de zoon!
Nog voor we op reis vertrokken waren dit hemdje en shirt al in de maak.
Het hemd, dat was eigenlijk alleen nog maar geknipt.
Het shirt wachtte gewoon nog op een afwerking met de coverstitch 
(en laat dat nu net op school moeten gebeuren).


Over het hemdje valt niet zoveel te vertellen.
Opnieuw een Theo'tje voor mijn Matteo'tje (hihi).
Dit keer met weinig toeters of bellen, kamsnaps (in brons) en één van de meest gegeerde zomerse stofjes van 2017!
Ik twijfelde wel nog tussen een gewoon omslagboordje aan de mouwen of een boordje in boordstof (wat ik altijd heel leuk vind) in kaki.
Wegens geen tijd om naar de stoffenwinkel om gewenste boordstof te gaan, werd het uiteindelijk het omslagboordje.




Mag ik hier nog eens ventileren?
Naar de voor mij makkelijkst bereikbare stoffenwinkel moet ik al niet gaan, 
want zij houden er daar niet echt klantvriendelijke maatregelen op na.
Boordstof wordt pas vanaf een HALVE meter verkocht, is er één van de regels!
Ggrrrrmmmmm, een onderwerp dat al menig naaigroepjes deed mopperen.


Het shirt was een maaksel dat me deze zomer meerdere sprongetjes van geluk deed maken.


Ik kreeg een zalig restlapje met insectenprint van mijn naaivriendin (= eerste sprongetje).
Ze maakte er een shirt voor haar 19-jarige zoon, de biologiestudent uit!
Ideaal gerief lijkt me :-)



Ik zou er misschien nog een voorpandje kunnen uit halen, zei ze.
En kijk, ik haalde er een volledig shirt uit (= tweede sprongetje)!
Ik vond een miniscuul restje van de ideale boordstof van een project uit het archief.
Zo nipt, maar net genoeg (= derde sprongetje)!


Het shirt is trouwens een Billie (smal),
omdatt ik net niet genoeg had voor twee volledige hoogtes,
voorzag ik zowel voor als achter schouderstukjes.
Heel mooi vind ik dat, met zo'n biesje tussen.

De foto's werden deze morgen genomen.
Valt het op dat hij er aanvankelijk niet echt veel zin in had??
Het ideale gerief voor het mooie weer van vandaag ...
Ik was benieuwd naar zijn voorkeur.
Maar ik had al snel door dat er van kiezen niet veel in huis zou komen.
Enkele minuten na de fotoshoot was hij het 'vestimentaire' al vergeten,
gewoon aanhouden wat je aanhebt, dus.




Geïnspireerd en gekopieerd!

Deze outfit valt onder de noemer 'ongepland'.
Een beetje ongepland ging ik gisteren met de 2 meiden winkelen.
Een hele tijd geleden dat ik me nog eens in 'primetime' begaf in een winkelcentrum.
Al gauw herkende ik enkele gelijkenissen met een bezoek aan een pretpark.
Er waren dus heus wel enkele 'pretmomenten', 
maar eigenlijk bedoel ik vooral hoe het er af en toe aanvoelde (noem het eerder 'crime time').
Het begon al bij het binnenrijden van de ondergrondse ...
aanschuiven.
Dat het nogal druk was in sommige winkels, dat behoeft geen tekeningetje, denk ik.
De meiden waren wel in hun sas en bewogen zich moeiteloos in de drukte.
Zagen af en toe iets wat hen kon bekoren en nog veel meer wat hen niet kon 'boeien'.
('Dat boeit niet' werd hier een veelvuldig gebruikte uitspraak sinds thuiskomst van chirokamp.)
Een pasbeurt in een pashokje zag ik echt niet zitten.
De rijen waren zo lang, dat de bordjes 'vanaf hier wacht u een half uur' geen overbodige luxe zouden zijn.
Dus beperkten we ons tot het passen van enkele bovenstuks.
Je moet al erg vol zijn van een kledingstuk om het ook te kopen,
want ook aan de kassa's wachtrijen (laat dit nu niet echt een nadeel zijn, als je met jonge meiden gaat winkelen :-)  !).
Uiteindelijk verlieten we de strijd met slechts drie stuks voor 2 meiden.
En de mama dan?
Ach geen probleem, ik nam veel in me op ... die winkelcentra lopen niet weg hé!


En nu komt mijn snelle bijdrage.
We kochten voor Lucia een 'cutie' rokje.
Lucia behoort tot het soort 'eeuwige twijfelaar',
maar we moedigden haar aan en ik beloofde haar er snel een rood truitje bij te maken.




Dat 'snel' een rekbaar begrip is bij de mama,
dat weet die jongste wel.
Maar dit keer verraste ik haar.
Terwijl zij een aflevering van één van de populairste talentenjachten aan het inhalen was,
produceerde ik haar een bijpassende sweater.



En hier werd ik dus geïnspireerd door Griet en deed ik een kopietje!
Mag toch hé?


We zijn supertevreden met het resultaat en ik kreeg al onmiddellijk een bestelling van Leonie :-)
Ik ben blij dat rood weer mag.
Tot enkele jaren geleden was ik ervan overtuigd dat rood altijd in de wintercollectie zat.
Toch dacht ik even dat die rode lap punto di roma (die ik vermoedelijk bij Mon Depot kocht) nog vele jaren zou liggen verstoffen onderaan de stapel.
Maar kijk, rood mag weer!
Dat leerde ik gisterennamiddag!!



Ik kan me al weer beginnen oppeppen voor een volgende strijd in de drukte ...
Winterschoenen dringen zich op.




Met z'n vier in het nieuw

We hadden hier met z'n vieren een goede reden om ons in het nieuw te steken.
In het nieuw voor 1 september ...
met een nieuwe pennenzak!
Elk van ons koos volgens eigen smaak het model en de stofjes en dat geeft een variatie die misschien toch niet helemaal samen zou geëtaleerd worden.


Kleine meisjes worden groot.


Leonie was na twee jaar uitgekeken op haar vorige pennenzak.
Ze koos een lap jeans met roze (nep)leder.
Kleine meisjes worden groot, want de pennenzak stak ze zo goed als alleen in elkaar.
Er lag nog een broche in de kast, die na het wassen niet meer op een shirt was geraakt ...
en nu een nieuwe thuis vond op haar pennenzak.


Matteo had het vooruitzicht op die 'grote stap' naar het secundair!


Geen last van keuzestress, hij vond meteen het ideale model op mijn pinterest-bord,
viste zijn favoriete kleuren uit de stapel lapjes die ik los trok van een paneel met stalen voor gordijnstoffen en ging aan de slag.


Papa werd even ingeschakeld om 'beugeltjes' te maken.
Die beugeltjes zorgen ervoor dat de pennenzak als een bakje blijft openstaan!




Leonie gaf hem nog een ananas, met de mededeling dat dit kan voor jongens.
Hij heeft het wel voor exotische ... dus ging hij meteen akkoord!


Zonder beugels ...


en met beugels!


Lucia koos voor een 'cutie' versie, eentje uit het ruime assortiment van deze Wanyama'kes.
Aangezien ze volledig in de 'oh zo CUTE' -fase zit!


Ik hielp haar met het appliceren. Leuk is dat!
Zelf hielp ze bij het 'assembleren' :-)



En toen was er nog de mama, wiens vorige pennenzak tot op de draad versleten was.
Ik beken, ik keek een beetje af van de oudste dochter.
Zij koos namelijk dit model!
Een goed idee vond ik, net zoals de kleurtjes die zij als favoriet uit de stapel staaltjes van de gordijnen haalde.
Ik wilde nu ook weer niet een echt 'achterdoenderke' zijn en bedacht zelf het driehoekje in écru.


Dat de pennenzakken niet op 1 september geblogd werden, is volledig de schuld van die mama.
Ze had niet meteen de gepaste rits ... en dan durft ze wel al eens ruim zijn in het schuiven met de tijd.
Maar kijk, vanaf morgen kan ik ook met mijn nieuwe pennenzak naar mijn 'toch nog wel nieuwe' leerlingen gaan blinken :-)


Ik ben niet alleen een 'achterdoenderke', maar af en toe een 'schooiertje'.
Het lintje aan de rits, zat rond de stof van Lotte Martens en aangezien ik de laatste hoogte kocht, vroeg ik of ik het lintje mocht hebben. 



Summer fever ... nog even! JOEHOE!

Joehoe, het wordt vandaag nog eens stralend weer en daar wil ik dubbel en dik van genieten!
Daar zal o.a. een tochtje richting middelbare school in zitten.
Even de route oefenen voor Matteo en zijn vriend.
Niet dat hij deze nog niet kent, want ja, ook hij gaat mee naar dezelfde school waar mama al vele jaren een groot deel van haar tijd doorbrengt.
Maar vandaag doen we de tocht officieel,
met de fiets en aangezien ik deze al jaren doe, kan ik de jongens wijzen op de do's en de don'ts.

Ok, ik wijk even af van wat ik vandaag nog eens wil bloggen.
Het ideale weertje om nog eens een zomers maaksel te tonen!
En zo heb ik er eigenlijk wel nog een heel aantal, we zien wel of deze nog de blog halen ;-)

Zou het ergens eind februari zijn dat ik het patroon van deze Crystal-top overtekende?
Tijdens een gezellig broer-zus-zus momentje, bleek er nog net genoeg plaats op de aperitieftafel om er wat patroonpapier tussen te wringen ...
Leve de niet zo grote patroonbladen van LMV!


Dat er nog heel wat maanden overgingen voor er uiteindelijk ook een stofje werd geknipt mag duidelijk zijn!
Het topje werd goedgekeurd door de dochter. Joehoe!
Daar heeft het model iets mee te maken, maar zeker ook de kleur.
Als het kon, ze maakte de hele wereld over in pastelkleuren :-)



Er ging nog eens wat tijd over voor er foto's van kwamen ... 
Op reis hadden we daar meer dan genoeg tijd voor en een ideale setting!
Geniet je nog even mee van wat vakantiefoto's?





Mintkleurige stof: crêpe van Mon Depot