In de ban van de Berlin Beat ...

Een trendsetter kan je mij niet noemen.
Neem nu het bomberjackje ...
ik was daar niet onmiddellijk van overtuigd.
Voor mij bleef dat te 'high school musical',
een lompe bomberjack, met grote letters op ...

Maar toen verscheen het ene na het andere bekoorlijke modelletje op internet.
Ook op shoppingmomentjes zag ik er een aantal die me konden bekoren.
Ik schafte eerst een braaf donkerblauw aan
en vorige week ging ik overstag voor een exotische versie.
Maar in die tijd was ik er ook eentje zelf in mekaar aan het steken.




Had ik geweten hoe vlot dit zou gaan.
Echt niet veel werk en superduidelijke uitleg.
Geen idee waarom ik zooooo lang gewacht heb om er aan te beginnen.


Ideaal voor dit eerste lenteweer!
En dit lenteweer is dan weer ideaal voor mij :-)
Een stevige verkoudheid heeft me al een week te pakken,
geen zin om met wateroogjes op de foto te gaan!
Dus dit keer kon ik hem toch overtuigen om mijn gezicht eens buiten beeld te houden ...


Hoewel ;-)

Zie je het koperkleurige paspelbandje?
Daar ben ik heel tevreden over.
Ik vond het nogal moelijk om de ideale boordstof te vinden.
Zwart zou het de donker maken.
En het écru was dan weer nogal bleek.
De oplossing bleek ook aan het kraagje de koperkleurige paspel te verwerken!
Bedankt voor de tip, Greet!


Stofje: Terre Bleue
Ritsen en boordstof: Stof op zolder
Patroon: Berlin Beat uit Urban Style van Eva Maria

Vol van liefde

Lucia en haar juf,
dat is ware liefde!
Toch zeker van Lucia's kant.
Als 9-jarige is ze sowieso vol van juffen.
Ze wil juf worden ...
en soms zou ik denken dat ze het al is.
De uren 'stage' die ze al liep op haar kamer met haar vaste 'leerlingen'.
De toetsjes die worden uitgetypt en in zesvoud afgedrukt (ja, haar klas telt 6 leerlingen) of gewoon in zesvoud overgeschreven met de nodige tekeningetjes. 
De turnlessen op de trampoline,
af en toe een berisping voor een kindje dat niet luistert.
De zorgschriftjes voor wie het wat moeilijk heeft met lezen of rekenen.
De piekfijne voorbereiding voor het oudercontact ...
Af en toe komt haar collega-juf op bezoek en dan worden er ook rijen gevormd.


Maar vandaag gaat het over haar juf, juf Hanne!
Juf Hanne droeg haar klas op handen en de klas, die was helemaal weg van juf Hanne.
Het moet ergens in oktober geweest zijn dat Lucia hééééél groooot en goed nieuws had,
juf Hanne was zwanger!
Even later kwam het besef dat dit wel zou betekenen dat juf Hanne niet het hele jaar zou blijven.
Maar als dat verdriet was verwerkt, begon die jongste van ons aan de nodige voorbereidingen.
Er zou een afscheidsfeest komen,
ze zou met haar vriendin een dansje doen ...
Beeld je in, het tekstje werd geschreven, het dansje werd geoefend en dat al sinds november!


Aan toewijding geen gebrek.
De laatste weken kwam er nog iets bij.
'Mama, jij maakt toch een cadeau hé voor de baby van de juf!'
We kwamen tot een akkoord, we zouden het samen doen.

Juf Hanne had al aan de klas verklapt dat het een meisje zou worden.
Dus konden we ons geheel laten gaan. We kozen een babyroze bedrukte jersey en ook de effen variant van deze gemeleerde stof.
Een 'one to hug' in wording!


Lucia en ikzelf werden een team.
Dat verliep al vlot ... hoewel ik af en toe wat binnensmonds zat te sakkeren met het tornmesje in mijn hand.
Tja, jersey naaien is natuurlijk ook niet altijd evident.

We voorzagen deze 'one to hug' van oortjes.
En werden zelf al een beetje verliefd op onze baby, met zijn omkeerbaar jasje!




Het afgeven van het jasje mocht het verdriet van afscheid nemen wat verzachten.







Een tip: Om de vorm van het jasje mooi te houden verstevigde ik het voorpand en rugpand, alsook de omslag van de mouwen van de effen jersey.