My 3D - boy

Die zoon van ons is een 3D-ventje!
Een perspectieftekening volgens de regels van de kunst maken, daar kan hij wel eens werk van maken.
Oefeningen op ruimtemeetkunde, pure ontspanning voor hem.


Dus dan begrijp je waarom ik blijkbaar twee keer na elkaar een gelijkaardig stofje voor hem kocht.
Het ene tricot, het ander een katoentje.


Het tricotstofje is er nog eentje van Mon Depot.
Op naaiweekend waagde ik me aan een polo-variant van het Theohemd.
Daar schreef Sharon een extra handleiding voor, die ze gratis ter beschikking stelt.
Een gat in mijn kennis van het naaien, nog nooit eerder maakte ik een polosluiting.


Onderweg deed ik iets fout ... 
Dat dit iets kan te maken hebben met de gezelligheid op weekend is veel denkbaarder dan dat het iets zou te maken hebben met de degelijkheid van de uitleg :-)
Babbel, babbel ... leute leute ... 
Geen erg, het foutje is zelfs niet te zien aan de buitenkant!


Op de achterkant stikte ik de voorziene plooi aan de buitenkant vast, leuk detail nu het hemdje toch in tricot werd gemaakt, vond ik! 

Dit tricootje (van Lily Balou dacht ik) is van zo'zeern superkwaliteit dat ik makkelijk de averechtse kant kon gebruiken voor het kraagje en de mouwboordjes.



Meneertje had er geen zin in, deze ochtend ... 
Twee mogelijkheden, of hij had 'proefjesstress' of hij had 'ochtenhumeur' 

Of beide 😂


Zonder dat ik het door had, kocht ik nog een katoentje met 3D-huisjes.
'Echt iets voor Matteo', zei ik tegen Leonie.
'Of is het misschien te kinderachtig ... ?' voegde ik er even later aan toe. 
Leonie deed HEEEEEL overtuigd dat ze het stofje helemaal voor Matteo vond,
een half uurtje later biechtte ze op dat dit enkel was omdat we dan sneller gingen shoppen.

Die jeugd toch hé!



Matteo is gelukkig wel overtuigd, ik probeerde de kleurtjes iets stoerder te maken en voegde er grijze accenten in boordstof aan toe.


Verder valt er niet veel meer te vertellen.
Ik heb alleen maar meer zin om nog heel veel Theootjes te maken ... en Billietjes!




Vormsel anno 2017 III

Ik zou mijn best doen om opnieuw met wat meer regelmaat een outfit te bloggen!
Na de feestoutfit voor de vormeling en de zussenoutfit toon ik jullie nu wat ik voor mezelf in mekaar stak.
Voor mij werd het een soort van last-minute project.
Een soort van??
Wel, ik had al vrij vlug in gedachten eens een broek te dragen.
De broek zou gekocht worden, een topje en vestje gemaakt.

Al vrij snel vond ik een leuke broek.
Maar toen was ik volop bezig aan de outfit voor Matteo.
En de tijd, die nam een loopje.

Kwam daar nog eens het trouwfeest van mijn zus tussen.
Een feest die me ook wat in snelheid voorbij stak!
Geen eigen maaksels voor het gezin ...
Ik kocht op de valreep nog een jurkje van het 'chiquere' soort
en besliste dan maar meteen dat die jurk zeker een tweede keer kon gedragen worden op het vormsel.

Ok, het plan zou dus anders uitdraaien en daar had ik 'vrede' mee.
Tot anderhalve week voor het feest ...
Het 'chiquere' jurkje, daar had ik enkel een sjaal bij.
Geen jasje, geen truitje, neen, alleen een sjaal om over je armen te hangen ...
Het besef dat ik misschien wel weer een avondje kou lijden tegemoet zou gaan,
deed me plotsklaps beslissen toch nog voor het topje en vestje te gaan.

Veel tijd zou ik niet hebben,
maar een korte deadline doet me eigenlijk ook goed!
Geen tijd om urenlang te twijfelen ...
en een goede taakspanning kan wonderen doen.


Geen bomber, dit keer, hoewel momenteel wel torenhoog favoriet!
De gekochte broek in gedachten, zou het 'trainingehalte' nogal marginaal hoog liggen.


Ik zocht een getailleerd jasje op het internet,
het moest een eenvoudig model worden, want ondertussen vond ik een blauw-écru gestreept stofje met pailletjes bij 'Den Beer'.
In die zoektocht kwam ik tot het besef dat een getailleerd jasje blijkbaar niet helemaal 'up to date' is.
Maar daar had ik 'lak' aan 😄!



Eens te meer blijkt een perfecte fitting essentieel.
Het jasje bleek me aanvankelijk niet te flatteren, te ruim op de borst, op de rug, op de armen ...
Dit keer sprak ik mijn collega van de afdeling mode aan.
In no-time spelde ze het vestje op maat.
En voor mezelf werd het een avondje tornen en aanpassen ...
maar met een heel tevreden resultaat achteraf!


Op mijn pinterest-pagina vond ik een idee voor het perfecte topje!
Ik tekende het patroon over en knipte de stof in mijn middagpauze ...
krappe deadline, remember!



Uiteindelijk kon ik op donderdagavond het topje maken, wat gelukkig geen al te grote problemen meer opleverde.
Alleen de halslijn diepte ik iets meer uit.



Uiteindelijk voelde ik me heel comfortabel in mijn outfit.
Het weer zat zelfs zo goed mee, dat de gasten ook het topje in al zijn glorie te zien kregen!



Topje: verkorte Ivy jurk uit La Maison Victor november-december 2015
Jasje: Knipmode oktober 2012 (Bedankt trouwens aan de bib Wevelgem, topservice om dit boekje uit de kelder voor mij op te diepen!)
Broek: Ticha


Vormsel anno 2017 II

Ik krijg de laatste tijd af en toe eens de vraag of ik wel nog naai.
Tja, deze mensen komen hier wel eens piepen en zien hier inderdaad nog weinig gebeuren.
Maar schijn bedriegt, ik naai zeker nog, zoveel als de tijd het toelaat.
Alleen kies ik die schaarse tijd blijkbaar nogal weinig om me eens aan een nieuw blogberichtje te wagen.

Misschien doe ik de komende weken wel eens wat moeite om wat schade in te halen?

Bijna een maand geleden vierden we hier feest voor Matteo!
Zijn outfit kwam al aan de beurt.
Tijd dus om nog wat meer outfits te bloggen ... 😥



De outfit van Leonie was eerder een toevallige uitkomst.
Deze werd al grotendeels in mekaar gestoken eind februari.
Leonie zit in een moeilijke fase op naaigebied.
Naaien mag, ja zelfs met 'please, mama'.
Maar eens af, slaat de twijfel toe en hijst ze zich elke morgen opnieuw in haar 'schooluniform' ofte 'skinny jeans, topje, sneakers' zoals Eva al beschreef.


Ze bladert net zoals haar mama graag in een tijdschriftje.
Dus elke keer er een nieuwe LMV in de bus valt is ze er als de kippen bij!
Haar oog viel op de 'Michèle top' bij editie 2 maart-april.
'Dit vind ik wel mooi, mama!'





Ik vond het ook wel iets voor deze jongedame en wilde het naaien nog eens een kans geven.
Zo'n klein topje, dat zou misschien wel een ideaal restverwerkingsprojectje zijn.
Er werd gepuzzeld uit het restje van de jurk van haar doopmeter.
Ik wilde er zelfs nog een Rachel rok uit!
Ok, het rokje zou wel 'heel erg' kort worden, maar een extra boord kan de redder bij stoffenschaarste zijn. Dat deed ik al wel eerder en valt hier erg in de smaak.



Eens af, beslisten we al gauw dat deze outfit best wel geschikt zou zijn voor het feest!



Dit moet zowat de goedkoopste feestoutfit ooit geweest zijn, want zelfs de knoopjes vond ik in mijn voorraadje.



Die zusjes, hoe lief zijn ze als ze overlopen van liefde voor elkaar!
Geen zelfgemaakt jurkje voor Lucia, trouwens.




Het kapsel van de eerste uren was mijn bijdrage.


Alleen, dat bleef niet duren, de zwaartekracht kon die danspasjes niet aan.
Geen nood, dan hebben de meisjes het ideale nichtje!